๒. อมตารมฺมณกถาวณฺณนา

[๕๔๙] อิทานิ อมตารมฺมณกถา นาม โหติ. ตตฺถ เยสํ "นิพฺพานํ มญฺญตี"ติอาทีนํ ปทานํ ๑- อโยนิโส อตฺถํ คเหตฺวา อมตารมฺมณํ สญฺโญชนํ โหตีติ ลทฺธิ เสยฺยถาปิ ปุพฺพเสลิยานํ, เต สนฺธาย ปุจฺฉา สกวาทิสฺส, ปฏิญฺญา อิตรสฺส. อถ นํ สเจ อมตารมฺมณํ สญฺโญชนํ, อมตสฺส สญฺโญชนิยาทิภาโว อาปชฺชตีติ โจเทตุํ อมตํ สญฺโญชนิยนฺติอาทิมาห, อิตโร สุตฺตวิโรธภเยน สพฺพํ ปฏิกฺขิปติ. อิมินา อุปาเยน สพฺพวาเรสุ อตฺโถ เวทิตพฺโพ. นิพฺพานํ นิพฺพานโตติ อาคตสุตฺตํ ๒- ปน ทิฏฺฐธมฺมนิพฺพานํ สนฺธาย ภาสิตํ, ตสฺมา อสาธกนฺติ.

อมตารมฺมณกถาวณฺณนา นิฏฺฐิตา.