สัจจกถา

3. Saccakathāvaṇṇanā

[452-454] Idāni saccakathā nāma hoti. Tattha yesaṃ "cattārimāni bhikkhave tathāni avitathānī"ti suttaṃ nissāya "cattāri saccāni niccāni asaṅkhatānī"ti laddhi seyyathāpi pubbaseliyānaṃ, te sandhāya pucchā sakavādissa, paṭiññā itarassa. Ayañhissa adhippāyo:- dukkhasamudayamaggesu vatthusaccaṃ saṅkhataṃ, lakkhaṇasaccaṃ asaṅkhataṃ. Nirodhe vatthusaccaṃ nāma natthi, asaṅkhatameva tanti. Tasmā āmantāti āha. Tampanassa laddhimattameva. So hi dukkhaṃ vatthusaccaṃ icchati, tathā samudayaṃ maggañca. Yāni pana nesaṃ bādhanapabhavaniyyānikalakkhaṇāni, tāni lakkhaṇasaccaṃ nāmāti, na ca bādhanalakkhaṇādīhi aññāni dukkhādīni nāma atthīti. Tāṇānītiādīsu adhippāyo vuttanayeneva veditabbo.

Dukkhasaccanti pañhe laddhivasena lakkhaṇaṃ sandhāya paṭijānāti. Dukkhanti pañhe vatthuṃ sandhāya paṭikkhipati. Ito paraṃ suddhikapañhā ca saṃsandanapañhā

Avasāne laddhipatiṭṭhāpanatthaṃ āhaṭasuttaṃ atthassa micchā gahitattā anāhaṭasadisamevāti.

เล่มที่ ๓๗ กถาวัตถุ๑๙๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “สัจจกถา”