อรรถกถาติกติกปัฏฐาน

แม้ในติกติกปัฏฐาน พระผู้มีพระภาคเจ้าก็ทรงทำเทศนาโดยย่อ ด้วยอำนาจการยกปัญหาขึ้นว่า กุศลธรรมที่สัมปยุตด้วยสุขเวทนา อาศัยกุศลธรรมที่สัมปยุตด้วยสุขเวทนา เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย เป็นต้น.

ก็ในอธิการนี้ ทรงผนวกติกะทั้งหลายเข้าในติกะเท่านั้น อย่างนี้ คือกุสลติกะกับเวทนาติกะเป็นต้น และเวทนาติกะเป็นต้นกับกุสลติกะ. ก็บทใดๆ ที่ประกอบกับบทใดๆ ไม่ได้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงลดบทนั้นๆ แล้วแสดงวาระ และนัยแห่งการนับในปัจจัยทั้งปวง ด้วยอำนาจที่จะมีได้เท่านั้น เพราะฉะนั้น ผู้ศึกษาพึงกำหนดบาลีให้ดี แล้วทราบวาระและนัยแห่งการนับเหล่านั้นเถิด.

ก็ผู้ศึกษาประกอบกุสลติกะกับเวทนาติกะเป็นต้น และเวทนาติกะเป็นต้นกับกุสลติกะนั้นแล้ว พึงทราบ (เนื้อความ) ฉันใด พึงประกอบติกะหนึ่งๆ กับติกะที่เหลือ และติกะที่เหลือกับติกะเหล่านั้น แล้วพึงทราบ (เนื้อความ) ฉันนั้นแล. อรรถกถาติกติกปัฏฐาน จบ.