[๒๒๔] สภาวธรรมที่เป็นภายในตนซึ่งเป็นเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็น ภายในตนซึ่งเป็นเหตุโดยเหตุปัจจัย (๑)

สภาวธรรมที่เป็นภายนอกตนซึ่งเป็นเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นภายนอก ตนซึ่งเป็นเหตุโดยเหตุปัจจัย

สภาวธรรมที่เป็นภายในตนซึ่งเป็นเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นภายในตน ซึ่งเป็นเหตุโดยอารัมมณปัจจัย

สภาวธรรมที่เป็นภายในตนซึ่งเป็นเหตุเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่เป็นภายนอกตน ซึ่งเป็นเหตุโดยอารัมมณปัจจัย (๒)