ฯลฯ (พึงอธิบายวัตรของภิกษุผู้ควรแก่มานัต ผู้ประพฤติมานัต

และผู้ควรแก่อัพภาน ทั้ง ๓ ให้เป็นอันเดียวกัน เหมือนวัตรของ

ภิกษุผู้ควรแก่การชักเข้าหาอาบัติเดิม ฉะนั้น)

๑๘. ไม่พึงชักชวนกันก่อความทะเลาะ