เรื่องภิกษุแจกของที่ไม่ควรแจก

{321} Pañcimānīti rāsivasena pañca. Sarūpavasena panetāni bahūni honti. Tattha ārāmo nāma pupphārāmo vā phalārāmo vā. Ārāmavatthu nāma tesaṃyeva ārāmānaṃ atthāya paricchinditvā ṭhapitokāso tesu vā ārāmesu vinaṭṭhesu tesaṃ porāṇabhūmibhāgo. Vihāro nāma yaṅkiñci pāsādādisenāsanaṃ. Vihāravatthu nāma tassa patiṭṭhānokāso. Mañco nāma masārako muddikābaddho kulīrapādako. Āhaccapādakoti imesaṃ pubbe vuttānaṃ catunnaṃ mañcānaṃ aññataro. Pīṭhannāma masārakādīnaṃyeva catunnaṃ pīṭhānaṃ aññataraṃ. Bhisī nāma uṇṇabhisīādīnaṃ pañcannaṃ aññatarā. Bimbohanaṃ nāma vuttappakārānaṃ bimbohanānaṃ aññataraṃ. Lohakumbhī nāma kāḷalohena vā tambalohena vā yenakenaci lohena katā kumbhī. Lohabhāṇakādīsupi eseva nayo. Ettha pana bhāṇakanti arañkharo vuccati. Vārakoti ghaṭo. Kaṭāhanti kaṭāhameva. Vāsīādīsu vallīādīsu ca dūviññeyyaṃ nāma natthi.

Evaṃ

dvisaṅgahāni dve honti tatiyaṃ catusaṅgahaṃ

catutthaṃ navakoṭṭhāsaṃ pañcamaṃ aṭṭhabhedanaṃ

เล่มที่ ๗ จุลวรรค ภาค ๒๗๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “เรื่องภิกษุแจกของที่ไม่ควรแจก”