{487-488} Parisato kammavipattiyaṃ pana kiñci anuttānaṃ nāma natthi.

Yampi tattha kammappattachandārahalakkhaṇaṃ vattabbaṃ siyā tampi parato cattāro bhikkhū pakatattā kammappattātiādinā nayena vuttameva. Tattha pakatattā kammappattāti catuvaggakaraṇe kamme cattāro pakatattā anukkhittakā anissāritā parisuddhasīlā cattāro bhikkhū kammappattā kammassa arahā anucchavikā sāmino. Na tehi vinā taṃ kammaṃ kariyati. Na tesaṃ chando vā pārisuddhi vā eti. Avasesā pana sacepi sahassamattā honti sace samānasaṃvāsakā sabbe chandārahāva honti. Chandapārisuddhiṃ datvā āgacchantu vā mā vā. Kammaṃ pana tiṭṭhati. Yassa pana saṅgho parivāsādikammaṃ karoti so neva kammappatto napi chandāraho. Apica yasmā taṃ puggalaṃ vatthuṃ katvā saṅgho kammaṃ karoti tasmā kammārahoti vuccati. Sesakammesupi eseva nayo.

{489} Puna cattāri kammānītiādiko nayo paṇḍakādīnaṃ avatthubhāvadassanatthaṃ vutto. Sesamettha uttānameva.

{495-496} Idāni tesaṃ kammānaṃ pabhedadassanatthaṃ apalokanakammaṃ kati Ṭhānāni gacchatītiādimāha.

เล่มที่ ๘ ปริวาร๑๑๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “กรรม ๔”