แม้ในบทที่ ๒ ก็อย่างนี้เหมือนกัน.

บัดนี้ เมื่อจะทรงแสดงประกอบเนื้อความนั้น จึงตรัสคำเป็นต้นว่า คนใด ... แห่งผู้เจริญเหล่านี้.

ในคำเหล่านั้น คำว่า ที่เป็นอกุศล ที่นับว่า เป็นอกุศล. อธิบายว่า ที่เป็นอกุศลด้วย ที่นับว่า ที่รู้ว่า เป็นอกุศลด้วย หรือว่า ที่ตั้งไว้เป็นส่วน. นัยในบททั้งปวงก็อย่างนี้.

อนึ่ง ในบทเหล่านี้ คำว่า มีโทษ คือ เป็นไปกับด้วยโทษ. คำว่า ไม่ประเสริฐ คือ ไม่อาจ ไม่สามารถเพื่อเป็นธรรมอันประเสริฐ โดยอรรถว่าไม่มีโทษ.