บทว่า สูทา ได้แก่ พวกทำอาหาร.

พวกช่างดอกไม้เป็นต้น แจ่มแจ้งอยู่แล้ว.

บทว่า คณกา ได้แก่ พวกพูดไม่มีช่องให้ถาม.

บทว่า มุทฺธิกา ได้แก่ พวกอาศัยวิชานับหัวแม่มือเลี้ยงชีพ.