บทว่า ภาสิเต ได้แก่ ในการพูด.

บทว่า ตุณฺหีภาเว ได้แก่ ในการไม่พูด.

ก็ในพระสูตรนี้ว่า ภิกษุเดินอยู่ก็ดี ย่อมรู้ตัวว่าเราเดิน ยืนอยู่ก็ดี ย่อมรู้ตัวว่าเรายืน นั่งอยู่ก็ดี ย่อมรู้ตัวว่าเรานั่ง นอนอยู่ก็ดี ย่อมรู้ตัวว่า เรานอน ดังนี้ ๑- ตรัสถึงอิริยาบถยาวนาน. ____________________________ ๑- ที. มหา. เล่ม ๑๐/ข้อ ๒๗๕

ในคำนี้ว่า ในการก้าวไป ในการถอยกลับ ในการแลไปข้างหน้า ในการแลไปตามทิศ ในการคู้เข้า ในการเหยียดออก ดังนี้ ตรัสถึงอิริยาบถปานกลาง.