๑๒. โลหิจฺจสุตฺต

โลหิจฺจพฺราหฺมณวตฺถุวณฺณนา

[๕๐๑] เอวมฺเม สุตํ ฯเปฯ โกสเลสูติ โลหิจฺจสุตฺตํ. ตตฺรายํ อนุตฺตานปทวณฺณนา:- สาลวติกาติ ตสฺส คามสฺส นามํ, โส กิร วติยา วิย สมนฺตโต สาลปนฺติยา ปริกฺขิตฺโต. ตสฺมา สาลวติกาติ วุจฺจติ. โลหิจฺโจติ ตสฺส พฺราหฺมณสฺส นามํ.

[๕๐๒] ปาปกนฺติ ปรานุกมฺปา วิรหิตตฺตา ลามกํ, น ปน อุจฺเฉทสสฺสตานํ อญฺญตรํ. อุปฺปนฺนํ โหตีติ ชาตํ โหติ, น เกวลญฺจ จิตฺเต ชาตมตฺตเมว. โส กิร ตสฺส ๑- วเสน ๑- ปริสมชฺเฌปิ เอวํ ภาสติเยว. กึ หิ ปโร ปรสฺสาติ ปโร โย อนุสาสิยติ, โส ตสฺส อนุสาสกสฺส กึ กริสสฺสติ. อตฺตนา ปฏิลทฺธํ กุสลํ ธมฺมํ อตฺตนาว สกฺกตฺวา ครุํ กตฺวา วิหาตพฺพนฺติ วทติ.