โส หิ ปุถูนํ นานปฺปการานํ กิเลสาทีนํ ชนนาทีหิ การเณหิ ปุถุชฺชโน. ยถาห:-

"ปุถู ๒- กิเลเส ชเนนฺตีติ ปุถุชฺชนา, ปุถู อวิหตสกฺกายทิฏฺฐิกาติ ปุถุชฺชนา, ปุถู สตฺถารานํ มุขุลฺโลกิกาติ ปุถุชฺชนา, ปุถู สพฺพคตีหิ อวุฏฺฐิตาติ ปุถุชฺชนา, ปุถู นานาภิสงฺขาเร อภิสงฺขโรนฺตีติ ปุถุชฺชนา, ปุถู นานาโอเฆหิ

ปุถูนํ วา คณนปถมตีตานํ อริยธมฺมปรมฺมุขานํ นีจธมฺมสมาจารานํ ชนานํ อนฺโตคธตฺตาติปิ ปุถุชฺชนา, ปุถุวา อยํ วิสุํเยว สงฺขยํ คโต, วิสํสฏฺโฐ สีลสุตาทิคุณยุตฺเตหิ อริเยหิ ชเนหีติปิ ปุถุชฺชโนติ.

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๑๒๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”