ยทิ เอวํ เสกฺโขปิ สมาโน ธมฺมสงฺคีติยา พหุการตฺตา เถเรน อุจฺจินิตพฺโพ อสฺส, อถ กสฺมา น อุจฺจินิโตติ? ปรูปวาทวิวชฺชนโต. เถโร หิ อายสฺมนฺเต อานนฺเท อติวิย วิสฺสตฺโถ อโหสิ, ตถา หิ นํ สิรสฺมึ ปลิเตสุ ชาเตสุปิ "น วายํ กุมารโก มตฺตมญฺญาสี"ติ ๑- กุมารกวาเทน โอวทติ. สกฺยกุลปฺปสุโต จายสฺมา ตถาคตสฺส ภาตา จูฬปิตุ ปุตฺโต. ตตฺถ เกจิ ภิกฺขู ฉนฺทาคมนํ วิย มญฺญมานา "พหู อเสกฺขปฏิสมฺภิทปฺปตฺเต ภิกฺขู ฐเปตฺวา อานนฺทํ เสกฺขปฏิสมฺภิทปฺ- ปตฺตํ เถโร อุจฺจินี"ติ อุปวเทยฺยุํ, ตํ ปรูปวาทํ ปริวชฺชนฺโต "อานนฺทํ วินา ธมฺมสงฺคีติ น สกฺกา กาตุํ, ภิกฺขูนํเยว นํ อนุมติยา คเหสฺสามี"ติ น อุจฺจินิ.

อถ สยเมว ภิกฺขู อานนฺทสฺสตฺถาย เถรํ ยาจึสุ. ยถาห:-

"ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปํ เอตทโวจุํ `อยํ ภนฺเต อายสฺมา อานนฺโท กิญฺจาปิ เสกฺโข, อภพฺโพ ฉนฺทา โทสา ภยา โมหา อคตึ คนฺตุํ, พหุ จาเนน ภควโต สนฺติเก ธมฺโม จ วินโย จ ปริยตฺโต, เตนหิ ภนฺเต เถโร อายสฺมนฺตํปิ อานนฺทํ อุจฺจินตู"ติ. อถ โข อายสฺมา มหากสฺสโป อายสฺมนฺตํปิ อานนฺทํ อุจฺจินี"ติ. ๒-

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๑๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”