[๓๗] อิเม โข เต ภิกฺขเวติ เย โว อหํ "กตเม จ เต ภิกฺขเว ธมฺมา คมฺภีรา"ติ อปุจฺฉึ, อิเม โข เต ภิกฺขเว "ตญฺจ ตถาคโต ปชานาติ, ตโต จ อุตฺตริตรํ ปชานาตี"ติ เอวํ นิทฺทิฏฺฐา สพฺพญฺญุตญาณธมฺมา คมฺภีรา ทุทฺทสา ฯเปฯ ปณฺฑิตเวทนียาติ เวทิตพฺพา. เยหิ ตถาคตสฺส เนว ปุถุชฺชโน, น โสตาปนฺนาทีสุ อญฺญตโร วณฺณํ ยถาภูตํ วตฺตุํ สกฺโกติ, อถโข ตถาคโตว ยถาภุจฺจํ ๑- วณฺณํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺยาติ เอวํ ปุจฺจมาเนนาปิ ๒- สพฺพญฺญุตญาณเมว ปุฏฺฐํ, นิยฺยาเทนฺเตนาปิ ตเทว นิยฺยาทิตํ, อนฺตรา ปน ทิฏฺฐิโย วิภตฺตาติ.

ปฐมภาณวารวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

เอกจฺจสสฺสตวาทวณฺณนา

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๑๙๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”