[๔๔] ฐานํ โข ปเนตนฺติ การณํ โข ปเนตํ. โส ตโต จวิตฺวา อญฺญตฺร น คจฺฉติ, อิเธว อาคจฺฉติ, ตํ สนฺธาเยตํ วุตฺตํ. อคารสฺมาติ เคหา. อนคาริยนฺติ

นิจฺโจติ อาทีสุ ตสฺส อุปปตฺตึ อปสฺสนฺโต "นิจฺโจ"ติ วทติ, มรณํ อปสฺสนฺโต "ธุโว"ติ, สทาภาวโต "สสฺสโต"ติ, ชราวเสนาปิ วิปริณามสฺส อภาวโต "อวิปริณามธมฺโม"ติ. เสสเมตฺถ วาเร อุตฺตานเมวาติ.

[๔๕-๔๖] ทุติยวาเร: ขิฑฺฑาย ปทุสฺสนฺติ วินสฺสนฺตีติ ขิฑฺฑาปโทสิกา, "ปทูสิกา"ติปิ ปาลึ ลิขนฺติ, สา อฏฺฐกถายํ นตฺถิ. อติเวลนฺติ อติกาลํ, อติจิรนฺติ อตฺโถ. หสฺสขิฑฺฑารติธมฺมสมาปนฺนาติ หสฺสรติธมฺมญฺเจว ขิฑฺฑารติธมฺมญฺจ สมาปนฺนา อนุยุตฺตา, เกฬิหสฺสสุขญฺเจว กายิกวาจสิกกีฬาสุขญฺจ อนุยุตฺตา, วุตฺตปฺปการรติธมฺมสมงฺคิโน หุตฺวา วิหรนฺตีติ อตฺโถ.

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๑๙๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”