มชฺฌิมภาณกา ปน วทนฺติ "อานนฺทตฺเถโร อตฺตโน อรหตฺตปฺปตฺตึ ญาเปตุกาโม ภิกฺขูหิ สทฺธึ น คโต, ๔- ภิกฺขู ยถาวุฑฺฒํ อตฺตโน อตฺตโน ปตฺตาสเน นิสีทนฺตา อานนฺทตฺเถรสฺส อาสนํ ฐเปตฺวา นิสินฺนา, ตตฺถ เกจิ เอวมาหํสุ `เอตํ อาสนํ กสฺสา'ติ. อานนฺทสฺสาติ. อานนฺโท ปน กุหึ คโตติ. ตสฺมึ สมเย เถโร จินฺเตสิ `อิทานิ มยฺหํ คมนกาโล'ติ. ตโต อตฺตโน อานุภาวํ ทสฺเสนฺโต ปฐวิยํ นิมุชฺชิตฺวา อตฺตโน อาสเนเยว อตฺตานํ ทสฺเสสี"ติ. อากาเสน คนฺตฺวา นิสีทีติปิ เอเก. ยถา วา ตถา วา โหตุ, สพฺพตฺถาปิ ตํ ทิสฺวา อายสฺมโต มหากสฺสปสฺส สาธุการทานํ ๕- ยุตฺตเมว.

@๔ ฉ.ม. นาคโต ๕ ก. สาธุการสฺส ทานํ

เอวํ อาคเต ปน ตสฺมึ อายสฺมนฺเต มหากสฺสปตฺเถโร ภิกฺขู อามนฺเตสิ "อาวุโส กํ ๑- ปฐมํ สงฺคายาม ธมฺมํ วา วินยํ วา"ติ? ภิกฺขู อาหํสุ "ภนฺเต มหากสฺสป วินโย นาม พุทฺธสาสนสฺส อายุ, วินเย ฐิเต สาสนํ ฐิตํ นาม โหติ, ตสฺมา ปฐมํ วินยํ สงฺคายามา"ติ. กํ ธุรํ กตฺวาติ? อายสฺมนฺตํ อุปาลินฺติ. กึ อานนฺโท นปฺปโหตีติ? โน นปฺปโหติ, อปิจ โข ปน สมฺมาสมฺพุทฺโธ ธรมาโนเยว วินยปริยตฺตึ นิสฺสาย อายสฺมนฺตํ อุปาลึ เอตทคฺเค ฐเปสิ "เอตทคฺคํ ภิกฺขเว มม สาวกานํ ภิกฺขูนํ วินยธรานํ ยทิทํ อุปาลี"ติ ๒- ตสฺมา อุปาลิตฺเถรํ ปุจฺฉิตฺวา วินยํ สงฺคายามาติ.

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๒๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”