ตํ หิ อตฺตตฺถปรตฺถาทิเภเท อตฺเถ สูเจติ. สุวุตฺตา เจตฺถ อตฺถา เวเนยฺยชฺฌาสยานุโลมวเสน ๒- วุตฺตตฺตา. สวติ เจตํ อตฺเถ สสฺสํ อิว ผลํ, ปสวตีติ วุตฺตํ โหติ. สูทติ อตฺเถ ๓- เธนุ วิย ขีรํ, ปคฺฆราเปตีติ วุตฺตํ โหติ. สุฏฺฐุ จ เน ตายติ, รกฺขตีติ วุตฺตํ โหติ. สุตฺตสภาคญฺเจตํ, ยถา หิ ตจฺฉกานํ สุตฺตํ ปมาณํ โหติ, เอวเมตมฺปิ วิญฺญูนํ. ยถา จ สุตฺเตน สงฺคหิตานิ ปุปฺผานิ น วิกิริยนฺติ น วิทฺธํสียนฺติ, เอวเมว เตน ๔- สงฺคหิตา อตฺถา. เตเนตเมตสฺส วจนตฺถโกสลฺลตฺถํ วุตฺตํ:-

อตฺถานํ สูจนโต สุวุตฺตโต สวนโตถ สูทนโต

สุตฺตาณา สุตฺตสภาคโต จ "สุตฺตํ สุตฺตนฺติ "อกฺขาตนฺติ.

อิตโร ปน

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๓๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”