เตน สโมธาเนตฺวา ตโยปิ วินยาทโย เญยยา.

เตน เอวํ ทุวิธตฺเถน ปิฏกสทฺเทน สห สมาสํ กตฺวา วินโย จ โส ปิฏกญฺจ ปริยตฺติภาวโต ตสฺส ตสฺส อตฺถสฺส ภาชนโต จาติ วินยปิฏกํ, ยถา วุตฺเตเนว นเยน สุตฺตญฺจ ตํ ปิฏกญฺจาติ สุตฺตนฺตปิฏกํ, อภิธมฺโม จ โส ปิฏกญฺจาติ อภิธมฺมปิฏกนฺติ เอวเมเต ตโยปิ วินยาทโย เญยฺยา. เอวํ ญตฺวา จ ปุนปิ เตสุเยว ปิฏเกสุ นานปฺปการโกสลฺลตฺถํ

เปฯ ๓ ที. มหา ๑๐/๒๖๒

@มหาสุทสฺสนสุตฺต. ๔ อภิ.ธ. ๓๔/๑ จิตฺตุปฺปาทกณฺฑ. ๕ อภิ.ธ. ๓๔/๑๑ ติกมาติก-

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๔๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”