มณฺฑิโยติ ๓- อิทํ ตสฺส นามํ. ชาลิโยติ อิทํปิ อิตรสฺส ๔- นามเมว. ยสฺมา ปนสฺส อุปชฺฌาโย ทารุมเยน ปตฺเตน ปิณฺฑาย จรติ, ตสฺมา ทารุปตฺติกนฺเตวาสีติ วุจฺจติ. เอตทโวจุนฺติ อุปารมฺภาธิปฺปาเยน วาทํ อาโรเปตุกามา

[๓๗๙-๓๘๐] อถ ภควา "อิเม วาทาโรปนตฺถาย ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ, มม สาสเน ปน อิเม เทฺว อนฺเต อนุปคมฺม มชฺฌิมา ปฏิปทา อตฺถี"ติ น ชานนฺติ, หนฺเท เนสํ ปญฺหํ อวิสฺสชฺเชตฺวา ตสฺสาเยว ปฏิปทาย อาวิภาวตฺถํ ธมฺมํ เทเสมี"ติ จินฺเตตฺวา "เตนหาวุโส"ติ อาทิมาห.

ตตฺถ กลฺลํ นุ โข ตสฺเสตํ วจนายาติ ตสฺเสตํ สทฺธาปพฺพชิตสฺส ติวิธํ สีลํ ปริปูเรตฺวา ปฐมชฺฌานํ ปตฺตสฺส ยุตฺตํ ๒- นุ โข เอตํ วตฺตุนฺติ ๒- อตฺโถ. ตํ สุตฺวา ปริพฺพาชกา "ปุถุชฺชโน นาม ยสฺมา นิพฺพิจิกิจฺโฉ น โหติ, ตสฺมา กทาจิ เอวํ วเทยฺยา"ติ มญฺญมานา "กลฺลํ ตสฺเสตํ วจนายา"ติ อาหํสุ. อถ จ ปนาหํ น วทามีติ อหํ เอวเมตํ ๓- ชานามิ, โน จ เอวํ วทามิ, อถ โข กสิณปริกมฺมํ กตฺวา ภาเวนฺตสฺส ปญฺญาพเลน อุปฺปนฺนํ มหคฺคตจิตฺตเมตนฺติ สญฺญํ ฐเปสึ. น กลฺลํ ตสฺเสตนฺติ อิทํ เต ปริพฺพาชกา "ยสฺมา ขีณาสโว วิคตสมฺโมโห ติณฺณวิจิกิจฺโฉ, ตสฺมา น ยุตฺตนฺตสฺเสตํ วตฺตุนฺ"ติ มญฺญมานา วทนฺติ. เสสเมตฺถ ๔- อุตฺตานตฺถเมวาติ.

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๔๙๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. ชาลิยสูตร”