กถํ นิกายวเสน ปญฺจวิธํ? สพฺพเมว เจตํ ทีฆนิกาโย มชฺฌิมนิกาโย สํยุตฺตนิกาโย องฺคุตฺตรนิกาโย ขุทฺทกนิกาโยติ ปญฺจปฺปเภทํ โหติ. ตตฺถ กตโม ทีฆนิกาโย? ติวคฺคสงฺคหานิ พฺรหฺมชาลาทีนิ จตุตฺตึส สุตฺตานิ.

จตุตฺตึเสว สุตฺตนฺตา ติวคฺโค ยสฺส สงฺคโห,

เอส ทีฆนิกาโยติ ปฐโม อนุโลมิโกติ.

กสมา ปเนส ทีฆนิกาโยติ วุจฺจติ? ทีฆปฺปมาณานํ สุตฺตานํ สมูหโต นิวาสโต จ. สมูหนิวาสา หิ นิกาโยติ ๑- วุจฺจนฺติ. "นาหํ ภิกฺขเว อญฺญํ เอกนิกายํปิ สมนุปสฺสามิ เอวํ จิตฺตํ ยถยิทํ ภิกฺขเว ติรจฺฉานคตา ปาณา, ๒- โปณิกนิกาโย จิกฺขลฺลิกนิกาโย"ติ เอวมาทีนิ เจตฺถ สาธกานิ สาสนโต โลกโต จ. เอวํ เสสานํปิ นิกายภาเว วจนตฺโถ เวทิตพฺโพ.

เล่มที่ ๙ ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค๕๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. พรหมชาลสูตร”