[๕๐๔] โรสิกํ นฺหาปิตํ อามนฺเตสีติ "โรสิกา"ติ เอวํ อิตฺถีลิงฺควเสน ลทฺธนามํ นฺหาปิตํ อามนฺเตสิ. โส กิร ภควโต อาคมนํ สุตฺวา จินฺเตสิ "วิหารํ คนฺตฺวา ทฏฺฐพฺพํ ๒- นาม ๒- ภาโร, เคหมฺปน อาณาเปตฺวา ปสฺสิสฺสามิ เจว ยถาสตฺติ จ อาคนฺตุกภิกฺขํ ทสฺสามี"ติ, ตสฺมา ตํ ๓- นฺหาปิตํ อามนฺเตสิ.

[๕๐๘] ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโตติ กถาผาสุกตฺถํ ปจฺฉโต ปจฺฉโต อนุพนฺโธ โหติ. วิเวเจตูติ วิโมเจตุ, ๔- ตํ ทิฏฺฐิคตํ วิโนเทตูติ วทติ. อยํ กิร อุปาสโก โลหิจฺจสฺส พฺราหฺมณสฺส ปิยสหายโก, ตสฺมา ตสฺส อตฺถกามตาย เอวมาห. อปฺเปวนาม สิยาติ เอตฺถ ปฐมวจเนน ภควา คชฺชติ, ทุติยวจเนน อนุคชฺชติ. อยํ กิเรตฺถ อธิปฺปาโย:- โรสิเก เอตทตฺถเมว มยา จตฺตาริ อสงฺเขยฺยานิ กปฺปสตสหสฺสญฺจ วิวิธานิ ทุกฺกรานิ กโรนฺเตน ปารมิโย ปูริตา, เอตทตฺถเมว สพฺพญฺญุตญาณํ ปฏิวิทฺธํ, น เม โลหิจฺจสฺส ทิกฺฐิคตํ ภินฺทิตุํ ภาโรติ อิมมตฺถํ ทสฺเสนฺโต ปฐมวจเนน ภควา คชฺชติ. เกวลํ โรสิเก โลหิจฺจสฺส มม สนฺติเก อาคมนํ วา นิสชฺชา วา อลฺลาปสลฺลาโป วา โหตุ, สเจปิ โลหิจฺจสทิสานํ

โลหิจฺจพฺราหฺมณานุโยควณฺณนา