[273-274] Dakkhiṇajanapadanti dakkhiṇāpathoti pākaṭaṃ. Gaṅgāya dakkhiṇato pākaṭajanapadaṃ. Tadā kira dakkhiṇāpathe bahū brāhmaṇatāpasā honti, so tattha gantvā ekaṃ tāpasaṃ vattapaṭipattiyā ārādhesi. So tassa upakāraṃ disvā āha "ambho purisa mantante demi, yaṃ icchasi, taṃ mantaṃ gaṇhāhī"ti. So āha "na me ācariya aññena mantena kiccaṃ atthi, yassānubhāvena āvudhaṃ nappavattati, taṃ me mantaṃ dehī"ti. So "bhadraṃ bho"ti tassa dhanuagamanīyaṃ ambaṭṭhaṃ nāma vijjaṃ adāsi, so taṃ vijjaṃ gahetvā tattheva vīmaṃsitvā "idāni mama manorathaṃ pūressāmī"ti isivesaṃ gahetvā okkākassa santikaṃ gato. Tena vuttaṃ "dakkhiṇajanapadaṃ gantvā brahmamante adhiyitvā rājānaṃ okkākaṃ upasaṅkamitvā"ti.
Ettha brahmamanteti ānubhāvasampannatāya seṭṭhamante. Ko nevaṃ re ayaṃ mayhaṃ dāsiputtoti ko nu evaṃ are ayaṃ mama dāsīputto. So taṃ khurappanti so rājā taṃ māretukāmatāya sannayhati taṃ saraṃ tassa mantānubhāvena neva khipituṃ na apanetuṃ sakkhi, tāvadeva sakalasarīre sañjātasedo bhayena vedhamāno aṭṭhāsi.
Amaccāti mahāmaccā. Pārisajjāti itare parisāvacaRā. Etadavocunti "daṇḍakirañño kisavacche tāpase aparaddhassa āvudhavuṭṭhiyā sakalaraṭṭhaṃ vinaṭṭhaṃ, nāḷikero pañcasu tāpasasatesu ajjuno ca aṅgīrase aparaddho paṭhaviṃ bhinditvā nirayaṃ paviṭṭho"ti cintayantā bhayena etaṃ "sotthi bhaddante"ti ādivacanaṃ avocuṃ.
Sotthi bhavissati raññoti idaṃ vacanaṃ kaṇho ciraṃ tuṇhī hutvā tato anekappakāraṃ yāciyamānova "tumhākaṃ raññā mādisassa isino khurappaṃ