๒. สีลวีมังสชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๗๕๘ · บรรทัด ๓๕๖๙เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
สีลํ เสยฺโย สุตํ เสยฺโย อิติ เม สํสโย อหุ สีลเมว สุตา เสยฺโย อิติ เม นตฺถิ สํสโย ฯ
โมฆา ชาติ จ วณฺโณ จ สีลเมว กิรุตฺตมํ สีเลน อนุเปตสฺส สุเตนตฺโถ น วิชฺชติ ฯ
ขตฺติโย จ อธมฺมฏฺโฐ เวสฺโส จาธมฺมนิสฺสิโต เต ปริจฺจชฺชุโภ โลเก อุปปชฺชนฺติ ทุคฺคตึ ฯ
ขตฺติยา พฺราหฺมณา เวสฺสา สุทฺทา จณฺฑาลปุกฺกุสา อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน ภวนฺติ ติทิเว สมา ฯ
น เวทา สมฺปรายาย น ชาติ นปิ ๑ พนฺธวา สกญฺจ สีลสํสุทฺธํ สมฺปรายสุขาวหนฺติ ๒ ฯ สีลวีมํสชาตกํ ทุติยํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๗๕๘ หน้าที่ ๑๗๕ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด