๓. หิริชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๗๖๓ · บรรทัด ๓๕๘๓เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
หิรินฺตรนฺตํ วิชิคุจฺฉมานํ ตวาหมสฺมิ อิติ ภาสมานํ เสยฺยานิ กมฺมานิ อนาทิยนฺตํ เนโส มมนฺติ อิติ นํ วิชญฺญา ฯ
ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท ยํ น กยิรา น ตํ วเท #๑ ม. นาปิ ฯ ยุ. โนปิ ฯ ๒ สี. ม. สมฺปรายสุขาย จ ฯ อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา ฯ
น โส มิตฺโต โย สทา อปฺปมตฺโต เภทาสงฺกี รนฺธเมวานุปสฺสี ยสฺมิญฺจ เสติ อุรสีว ปุตฺโต สเว มิตฺโต โย อเภชฺโช ปเรภิ ฯ
ปาโมชฺชกรณํ ฐานํ ปสํสาวหนํ สุขํ ผลานิสํโส ภาเวติ วหนฺโต โปริสํ ธุรํ ฯ
ปวิเวกรสํ ปิตฺวา รสํ อุปสมสฺส จ นิทฺทโร โหติ นิปฺปาโป ธมฺมปีติรสํ ปิวนฺติ ฯ หิริชาตกํ ตติยํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๗๖๓ หน้าที่ ๑๗๕ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด