๗. สาลิยชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๗๘๓ · บรรทัด ๓๖๔๙เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
ยฺวายํ สาลิยจฺฉาโปติ กณฺหสปฺปํ อคาหยิ เตน สปฺเปนยํ ทฏฺโฐ หโต ปาปานุสาสโก ฯ
อหนฺตรมหนฺตารํ โย นโร หนฺตุมิจฺฉติ เอวํ โส นิหโต เสติ ยถายํ ปุริโส หโต ฯ
อหนนฺตมฆาเตนฺตํ ๕ โย นโร หนฺตุมิจฺฉติ เอวํ โส นิหโต เสติ ยถายํ ปุริโส หโต ฯ
ยถา ปํสุมุฏฺฐิ ปุริโส ปฏิวาตํ ปฏิกฺขิเป #๑ ม. วิสมขาทิสุํ ฯ ๒ สี. ม. วิสนฺตํ ฯ ๓ ม. วิสํ กามา ฯ ๔ ม. มจฺจุเวโส ฯ #๕ ม. อหนฺตารมฆาเตนฺตํ ฯ ตเมว โส รโช หนฺติ ยถายํ ปุริโส หโต ฯ
โย อปฺปทุฏฺฐสฺส นรสฺส ทุสฺสติ สุทฺธสฺส โปสสฺส อนงฺคณสฺส ตเมว พาลํ ปจฺเจติ ปาปํ สุขุโม รโช ปฏิวาตํว ขิตฺโตติ ฯ สาลิยชาตกํ สตฺตมํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๗๘๓ หน้าที่ ๑๗๘ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด