๑๔. ภูริปัญหาชาดก
เล่มที่ ๒๗ · ข้อ ๑๔๖๓ · บรรทัด ๕๙๐๖เรื่องนี้ในคลังชาดก
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
สจฺจํ กิร ตุวมฺปิ ๓ ภูริปญฺญ ยา ตาทิสี สิรี ธิติ มติ จ น ตายเต ภาววสูปนีตํ โย ยวกํ ภุญฺชสิ อปฺปสูปํ ฯ
สุขํ ทุกฺเขน ปริปาจยนฺโต กาลากาลํ วิจินํ ฉนฺทฉนฺโน #๑ ม. หึสยํ ฯ ๒ ม. จร ฯ ๓ ม. ตฺวํ อปิ ฯ อตฺถสฺส ทฺวารานิ อปาปุรนฺโต เตนาหํ ตุสฺสามิ ยโวทเนน ฯ
กาลญฺจ ญตฺวา อภิชิหนาย มนฺเตหิ อตฺถํ ปริปาจยิตฺวา วิชมฺภิสํ สีหวิชมฺภิตานิ ตายิทฺธิยา ทกฺขสิ มํ ปุนาปิ ฯ
สุขีปิ เหเก น กโรนฺติ ปาปํ อวณฺณสํสคฺคภยา ปุเนเก ปหูสมาโน วิปุลตฺถจินฺตี กึการณา เม น กโรสิ ทุกฺขํ ฯ
น ปณฺฑิตา อตฺตสุขสฺส เหตุ ปาปานิ กมฺมานิ สมาจรนฺติ ทุกฺเขน ผุฏฺฐา ขลิตาปิ สนฺตา ฉนฺทา จ โทสา น ชหนฺติ ธมฺมํ ฯ
เยนเกนจิ วณฺเณน มุทุนา ทารุเณน วา อุทฺธเร ทีนมตฺตานํ ปจฺฉา ธมฺมํ สมาจเร ฯ
ยสฺส รุกฺขสฺส ฉายาย นิสีเทยฺย สเยยฺย วา น ตสฺส สาขํ ภญฺเชยฺย มิตฺตทุพฺโภ หิ ปาปโก ฯ
ยสฺสาปิ ๑ ธมฺมํ ปุริโส ๒ วิชญฺญา เย จสฺส กงฺขํ วินยนฺติ สนฺโต #๑ สี. ยสฺส หิ ฯ ๒ สี. มนุโช ฯ ตํ หิสฺส ทีปญฺจ ปรายนญฺจ น เตน เมตฺตึ ชิรเยถ ๑ ปญฺโญ ฯ
อลโส คิหี กามโภคี น สาธุ อสญฺญโต ปพฺพชิโต น สาธุ ราชา น สาธุ อนิสมฺมการี โย ปณฺฑิโต โกธโน ตํ น สาธุ ฯ
นิสมฺม ขตฺติโย กยิรา นานิสมฺม ทิสมฺปติ นิสมฺมการิโน ราช ยโส กิตฺตี จ วฑฺฒตีติ ฯ ภูริปญฺหาชาตกํ จุทฺทสมํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๒๗ ข้อ ๑๔๖๓ หน้าที่ ๒๙๖ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด