๗. ปิยาลปุปผิยเถราปทาน (๒๓๗)

|๒๓๙.๒๗| มิคลุทฺโธ ปุเร อาสึ อรญฺเญ กานเน อหํ ปิยาลํ ปุปฺผิตํ ทิสฺวา คตมคฺเค ขิปึ อหํ ฯ |๒๓๙.๒๘| พุทฺธสฺส ปตฺตํ ปคฺคยฺห ปิยาลปุปฺผมทาสหํ มคฺเค คตสฺส พุทฺธสฺส วิปฺปสนฺเนน เจตสา ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. รเชสหํ ฯ ๒ ม. วณฺณสมสนามโก ฯ ยุ. จนฺทูปมสนามโก ฯ |๒๓๙.๒๙| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๒๓๙.๓๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปิยาลปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปิยาลปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ