๔. ทีปทายกเถราปทาน (๒๖๔)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๒๖๖ · บรรทัด ๕๘๒๗
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๒๖๖.๑๔| เทวภูโต อหํ สนฺโต โอรุยฺห ปฐวึ ตทา ปทีเป ปญฺจ ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ |๒๖๖.๑๕| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทีปมททึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทีปทานสฺสิทํ ผลํ ฯ |๒๖๖.๑๖| ปญฺจปญฺญาสเก กปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ สมนฺตจกฺขุ นาเมน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๖๖.๑๗| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ทีปทายโก ๑- เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ทีปทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ปทีปทายโก ฯ ยุ. อรณทีปิโย ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๒๖๖ หน้าที่ ๓๕๐ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด