๒. ติลมุฏฐิยเถราปทาน (๒๗๒)

|๒๗๔.๕| มม สงฺกปฺปมญฺญาย สตฺถา โลกคฺคนายโก มโนมเยน กาเยน อิทฺธิยา อุปสงฺกมิ ฯ |๒๗๔.๖| สตฺถารํ อุปสงฺกนฺตํ วนฺทิตฺวา ปุริสุตฺตมํ ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ติลมุฏฺฐิมทาสหํ ฯ |๒๗๔.๗| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ติลมุฏฺฐิยิทํ ๑- ผลํ ฯ |๒๗๔.๘| อิโต โสฬสกปฺปมฺหิ คนฺธิโย ๒- นาม ขตฺติโย สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๗๔.๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติลมุฏฺฐิโย ๓- เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ติลมุฏฺฐิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ