๗. ติณกุฏิทายกเถราปทาน (๓๓๗)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๓๙ · บรรทัด ๗๐๐๖
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๓๙.๗๕| นคเร พนฺธุมติยา อโหสึ ปรกมฺมิโก ปรกมฺมายเน ยุตฺโต ปรภตฺตํ อปสฺสิโต ฯ |๓๓๙.๗๖| รโหคโต นิสีทิตฺวา เอวํ จินฺเตสหํ ๑- ตทา พุทฺโธ โลเก สมุปฺปนฺโน อธิกาโร จ นตฺถิ เม ฯ |๓๓๙.๗๗| กาโล คตึ เม โสเธตุํ ขโณ เม ปฏิปาทิโต ทุกฺโข นิรยสมฺผสฺโส อปุญฺญานํ หิ ปาณินํ ฯ |๓๓๙.๗๘| เอวาหํ จินฺตยิตฺวาน กมฺมสามึ อุปาคมึ เอกาหํ กมฺมํ ยาจิตฺวา ปวนํ ปาวิสึ อหํ ฯ |๓๓๙.๗๙| ติณกฏฺฐญฺจ วลฺลิญฺจ อาหริตฺวานหนฺตทา ติทณฺฑเก ฐเปตฺวาน อกํ ติณกุฏึ อหํ ฯ |๓๓๙.๘๐| สงฺฆสฺสตฺถาย กุฏิกํ นิยฺยาเทตฺวาน ตํ อหํ ตทเหเยว อาคนฺตฺวา กมฺมาสามึ อุปาคมึ ฯ |๓๓๙.๘๑| เตน กมฺเมน สุกเตน ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ตตฺถ เม สุกตํ พฺยมฺหํ ติณกุฏิกาย ๒- นิมฺมิตํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ยุ. --- จินฺเตสิ ตาวเท ฯ ๒ ม. กุฏิกาย สุนิมฺมิตํ ฯ |๓๓๙.๘๒| สหสฺสกณฺโฑ สตเคณฺฑุ ธชาลุ หริตามโย สตสหสฺสนิยฺยูหา พฺยเมฺห ปาตุภวึสุ เม ฯ |๓๓๙.๘๓| ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ มม สงฺกปฺปมญฺญาย ปาสาโท อุปติฏฺฐติ ฯ |๓๓๙.๘๔| ภยํ วา ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส น วิชฺชติ ตาสํ มม น ชานามิ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ |๓๓๙.๘๕| สีหา พฺยคฺฆา จ ทีปิ จ อจฺฉโกกตรจฺฉโย ๑- สพฺเพ มํ ปริวชฺชนฺติ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ |๓๓๙.๘๖| สิรึสปา จ ภูตา จ อหิกุมฺภณฺฑรกฺขสา เตปิ มํ ปริวชฺชนฺติ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ |๓๓๙.๘๗| น ปาปสุปินสฺสาหํ สรามิ ทสฺสนํ มม อุปฏฺฐิตา สติ มยฺหํ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ |๓๓๙.๘๘| ตาเยว ติณกุฏิกาย อนุโภตฺวาน สมฺปทา โคตมสฺส ภควโต ธมฺมํ สจฺฉิกรึ อหํ ฯ |๓๓๙.๘๙| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ติณกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ |๓๓๙.๙๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. อจฺฉโกกตรจฺฉกา ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติณกุฏิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ติณกุฏิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
สองแหล่งเก็บเรื่องเดียวกันนี้ไว้ไม่ตรงกัน ที่ขีดไว้ข้างบนคือจุดที่ต่าง ข้างล่างคือคำอ่านของแต่ละฝั่ง ห้องสมุดนี้ไม่ได้ตัดสินว่าฝั่งไหนถูก — เก็บไว้ทั้งคู่ให้เห็นกับตา
- ฯ @เชิงอรรถ: ๑
- ฯ #๑E-Tipitaka
- ฯ @เชิงอรรถ: ๑
- ฯ #๑E-Tipitaka
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๓๙ หน้าที่ ๔๒๐ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด