๒. ตีณุปลมาลิยเถราปทาน (๓๔๒)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๔๔ · บรรทัด ๗๑๖๐
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๔๔.๑๑| จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ วานโร ตทา อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ นิสินฺนํ ปพฺพตนฺตเร ฯ |๓๔๔.๑๒| โอภาเสนฺตํ ทิสา สพฺพา สาลราชํว ผุลฺลิตํ ลกฺขณพฺยญฺชนูเปตํ ทิสฺวา อตฺตมโน อหุ ฯ |๓๔๔.๑๓| อุทคฺคจิตฺโต สุมโน ปีติยา หฏฺฐมานโส ตีณิ อุปฺปลปุปฺผานิ มตฺถเก อภิโรปยึ ฯ |๓๔๔.๑๔| ปุปฺผานิ อภิโรเปตฺวา วิปสฺสิสฺส มเหสิโน สคารโว ภวิตฺวาน ๑- ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข ฯ |๓๔๔.๑๕| คจฺฉนฺโต ปฏิกุฏิโก วิปฺปสนฺเนน เจตสา เสลนฺตเร ปปติตฺวา ๒- ปาปุณึ ชีวิตกฺขยํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ยุ. คมิตฺวาน ฯ ๒ ม. ยุ. ปติตฺวาน ฯ |๓๔๔.๑๖| เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคจฺฉหํ ฯ |๓๔๔.๑๗| สตานํ ตีณิกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชมการยึ สตานํ ปญฺจกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺติ อโหสหํ ฯ |๓๔๔.๑๘| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๓๔๔.๑๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตีณุปฺปลมาลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ตีณุปฺปลมาลิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
สองแหล่งเก็บเรื่องเดียวกันนี้ไว้ไม่ตรงกัน ที่ขีดไว้ข้างบนคือจุดที่ต่าง ข้างล่างคือคำอ่านของแต่ละฝั่ง ห้องสมุดนี้ไม่ได้ตัดสินว่าฝั่งไหนถูก — เก็บไว้ทั้งคู่ให้เห็นกับตา
- ฯ @เชิงอรรถ: ๑
- ฯ #๑E-Tipitaka
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๔๔ หน้าที่ ๔๓๐ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด