๔. ตีณิกิงกณิปูชกเถราปทาน (๓๔๔)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๔๖ · บรรทัด ๗๑๙๓
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๔๖.๒๗| หิมวนฺตสฺสวิทูเร ๑- ภูตคโณ นาม ปพฺพโต ตตฺถทฺทสํ ปํสุกูลํ ทุมคฺคมฺหิ วิลคฺคิตํ ฯ |๓๔๖.๒๘| ตีณิ กิงฺกณิปุปฺผานิ โอจินิตฺวานหํ ตทา หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน ปํสุกูลํ อปูชยึ ฯ |๓๔๖.๒๙| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ติณฺณํ ปุปฺผานิทํ ผลํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ โป. ยุ. --- อวิทูเร ฯ อิโต ปรํ อีทิสเมว ฯ |๓๔๖.๓๐| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตีณิกิงฺกณิปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ตีณิกิงฺกณิปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๔๖ หน้าที่ ๔๓๒ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด