๗. ปทุมปูชกเถราปทาน (๓๔๗)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๔๙ · บรรทัด ๗๒๓๓
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๔๙.๔๔| หิมวนฺตสฺสวิทูเร โรมโส นาม ปพฺพโต พุทฺโธ จ ๑- โสภิโต นาม อพฺโภกาเส วสี ตทา ฯ |๓๔๙.๔๕| ภวนา นิกฺขมิตฺวาน ปทุมํ ธารยึ อหํ เอกาหํ ธารยิตฺวาน ปุนพฺภวํ อุปาคมึ ฯ |๓๔๙.๔๖| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ อภิปูชยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ |๓๔๙.๔๗| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปทุมปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปทุมปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ เตรสมํ ภาณวารํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๔๙ หน้าที่ ๔๓๕ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด