๕. ทัณฑทายกเถราปทาน (๓๕๕)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๕๗ · บรรทัด ๗๓๕๐
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๕๗.๑๘| กานนํ วนโมคฺคยฺห เวฬุํ เฉตฺวานหนฺตทา อาลมฺพนํ คเหตฺวาน สงฺฆสฺส อททํ อหํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ยุ. ปทเสยฺยํ ฯ ๒ ม. สโกสกํ ฯ |๓๕๗.๑๙| เตน จิตฺตปฺปสาเทน สุพฺพเต ๑- อภิวาทิย อาลมฺพนมฺปิ ทตฺวาน ปกฺกามิ อุตฺตรามุโข ฯ |๓๕๗.๒๐| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทณฺฑมททินฺตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทณฺฑทานสฺสิทํ ผลํ ฯ |๓๕๗.๒๑| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ทณฺฑทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ทณฺฑทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๕๗ หน้าที่ ๔๔๑ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด