๙. สรณาคมนิยเถราปทาน (๓๕๙)
เล่มที่ ๓๒ · ข้อ ๓๖๑ · บรรทัด ๗๓๙๕
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๓๖๑.๓๔| อารุหิมฺหา ตทา นาวํ ภิกฺขุ จาชีวโก จหํ นาวาย ภิชฺชมานาย ภิกฺขุ เม สรณํ อทา ฯ |๓๖๑.๓๕| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยญฺจ เม สรณํ อทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สรณาคมเน ผลํ ฯ |๓๖๑.๓๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สรณาคมนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สรณาคมนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. มญฺจกทาเนน ฯ ยุ. สชฺฌกทาเนน ฯ ๒ ม. มญฺจมททึ ฯ ยุ. สชฺฌมททึ ฯ @ ๓ ม. มญฺจทายโก ฯ ยุ. สชฺฌทายโก ฯ
สองแหล่งเก็บเรื่องเดียวกันนี้ไว้ไม่ตรงกัน ที่ขีดไว้ข้างบนคือจุดที่ต่าง ข้างล่างคือคำอ่านของแต่ละฝั่ง ห้องสมุดนี้ไม่ได้ตัดสินว่าฝั่งไหนถูก — เก็บไว้ทั้งคู่ให้เห็นกับตา
- ฯ @เชิงอรรถ: ๑
- ฯ #๑E-Tipitaka
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๒ ข้อ ๓๖๑ หน้าที่ ๔๔๔ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด