๓. อโยฆรจริยา
เล่มที่ ๓๓ · ข้อ ๒๓๑ · บรรทัด ๙๒๑๔
คัดจากพระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ ตัวบทจาก 84000.org
บาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ
|๒๓.๒๔| ปุนาปรํ ยทา โหมิ กาสิราชสฺส อตฺรโช อโยฆรมฺหิ สํวฑฺโฒ นาเมนาสึ อโยฆโร ฯ |๒๓.๒๕| ทุกฺเขน ชีวิโต ลทฺโธ สมฺปีเฬ ปติโปสิโต อชฺเชว ปุตฺต ปฏิปชฺช เกวลํ วสุนฺธรํ ๑- อิมํ ฯ |๒๓.๒๖| สรฏฺฐกํ สนิคมํ สชนํ วนฺทิตฺวา ขตฺติยํ อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อิทํ วจนมพฺรวึ ฯ |๒๓.๒๗| เย เกจิ มหิยา สตฺตา หีนอุกฺกฏฺฐมชฺฌิมา นิรารกฺขา สเก เคเห วฑฺฒนฺติ สกญาติหิ ๒- ฯ |๒๓.๒๘| อิทํ โลเก อุตฺตริยํ สมฺปีเฬ มม โปสนํ อโยฆรมฺหิ สํวฑฺโฒ อปฺปเภ จนฺทสุริเย ฯ |๒๓.๒๙| ปูติกุณปสมฺปุณฺณา มุญฺจิตฺวา มาตุ กุจฺฉิโต ตโต โฆรตเร ทุกฺเข ปุน ปกฺขิตฺตโยฆเร ฯ |๒๓.๓๐| ยทิหํ ตาทิสํ ปตฺวา ทุกฺขํ ปรมทารุณํ รชฺเชสุ ยทิ รญฺชามิ ๓- ปาปานํ อุตฺตโม สิยํ ฯ |๒๓.๓๑| อุกฺกณฺฐิโตมฺหิ กาเยน รชฺเชนมฺหิ อนตฺถิโก นิพฺพุตึ ปริเยสิสฺสํ ยตฺถ มํ มจฺจุ น มทฺทิเย ฯ |๒๓.๓๒| เอวาหํ จินฺตยิตฺวาน วิวรนฺเต ๔- มหาชเน นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา ปาวิสึ ๕- กานนํ วนํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. วสุธํ ฯ ๒ ยุ. สห ญาติภิ ฯ ๓ ม. ยุ. รชฺชายิ ฯ ๔ ยุ. วิวรนฺตํ @มหาชนํ ฯ ๕ ยุ. ปาวิสิ ฯ |๒๓.๓๓| มาตา ปิตา น เม เทสฺสา นปิ เม เทสฺสา ๑- มหายสา สพฺพญฺญุตํ ปิยํ มยฺหํ ตสฺมา รชฺชํ ปริจฺจชินฺติ ฯ อโยฆรจริยํ ตติยํ ฯ
สองแหล่งเก็บเรื่องเดียวกันนี้ไว้ไม่ตรงกัน ที่ขีดไว้ข้างบนคือจุดที่ต่าง ข้างล่างคือคำอ่านของแต่ละฝั่ง ห้องสมุดนี้ไม่ได้ตัดสินว่าฝั่งไหนถูก — เก็บไว้ทั้งคู่ให้เห็นกับตา
- พระไตรปิฎกเล่มที่ ๓๓ ภาษาบาลี อักษรไทย พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๒๕ สุตฺต. ขุ. อปทานํ (๒) พุทฺธวํโส จริยาปิฏกํ ตติยํ อโยฆรจริยํ [๒๓]
- —E-Tipitaka
- ฯ @เชิงอรรถ: ๑
- ฯ #๑E-Tipitaka
ที่มา: พระไตรปิฎกบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ ๓๓ ข้อ ๒๓๑ หน้าที่ ๕๘๒ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด