๑๒. สุตโสมจริยา

|๓๒.๑๐๖| ปุนาปรํ ยทา โหมิ สุตโสโม มหีปติ คหิโต โปริสาเทน พฺราหฺมเณ สงฺครํ สรึ ฯ |๓๒.๑๐๗| ขตฺติยานํ เอกสตํ อาวุณิตฺวา กรตเล เอเต สมฺมมิลาเปตฺวา ยญฺญตฺเถ อุปนยี มมํ ฯ |๓๒.๑๐๘| อาปุจฺฉิ มํ โปริสาโท กึ ตฺวํ อิจฺฉสิ นิสฺสชํ ยถามตึ เต กาหามิ ยทิ เม ตฺวํ ปุเนหิสิ ฯ |๓๒.๑๐๙| ตสฺส ปฏิสุณิตฺวาน ปเญฺห อาคมนํ มม อุปคนฺตฺวา ปุรํ รมฺมํ รชฺชํ นิยฺยาทยึ ตทา ฯ |๓๒.๑๑๐| อนุสฺสริตฺวา สตํ ธมฺมํ ปุพฺพกํ ชินเสวิตํ พฺราหฺมณสฺส ธนํ ทตฺวา โปริสาทํ อุปาคมึ ฯ |๓๒.๑๑๑| นตฺถิ เม สํสโย ตตฺถ ฆาฏยิสฺสติ วา น วา สจฺจวาจานุรกฺขนฺโต ชีวิตํ จชิตุมุปาคมึ สจฺเจน เม สโม นตฺถิ เอสา เม สจฺจปารมีติ ฯ สุตโสมจริยํ ทฺวาทสมํ ฯ @เชิงอรรถ: ๑ ม. ยุ. จาสิ ฯ