๗. ปัญจาลจัณฑสูตร

๗. ปญฺจาลจณฺฑสุตฺตวณฺณนา

[๘๘] สตฺตเม สมฺพาเธติ นีวรณสมฺพาธํ กามคุณสมฺพาธนฺติ เทฺว สมฺพาธา. เตสุ อิธ นีวรณสมฺพาธํ อธิปฺเปตํ. โอกาสนฺติ ฌานสฺเสตํ นามํ. ปฏิลีนนิสโภติ ปฏิลีนเสฏฺโฐ. ปฏิลีนา นาม ปหีนมานา วุจฺจนฺติ. ๖- ยถาห:- กถญฺจ ภิกฺขเว ภิกฺขุ ปฏิลีโน โหติ. อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุโน อสฺมิมาโน ปหีโน โหติ อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต *- อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม"ติ. ๗- ปจฺจลตฺถํสูติ ปฏิลภึสุ. สมฺมา ๘- เตติ เย นิพฺพานปตฺติยา สตึ ปฏิลภึสุ, เต โลกุตฺตรสมาธินาปิ สุสมาหิตาติ มิสฺสกชฺฌานํ กถิตํ. สตฺตมํ.

เล่มที่ ๑๕ สังยุตตนิกาย สคาถวรรค๒๔๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. ปัญจาลจัณฑสูตร”