๑๒. โขมทุสฺสสุตฺตวณฺณนา

[๒๐๘] ทฺวาทสเม โขมทุสฺสนฺนามาติ โขมทุสฺสานํ อุสฺสนฺนตฺตา เอวํ ลทฺธนามํ. สภายนฺติ สาลายํ. ผุสายตีติ ผุสิตานิ มุญฺจติ วสฺสติ. สตฺถา กิร ตํ สภํ อุปสงฺกมิตุกาโม "มยิ เอวเมวํ อุปสงฺกมนฺเต อผาสุกธาตุกํ โหติ, เอกํ

อุปาสกวคฺโค ทุติโย.