๗. สุพรหมสูตร
7. Subrahmasuttavaṇṇanā
[98] Sattame subrahmāti so kira devaputto accharāsaṅghaparivuto nandanakīḷikaṃ gantvā pārichattakamūle paññattāsane nisīdi. Taṃ pañcasatā devadhītaro parivāretvā nisinnā, pañcasatā rukkhaṃ abhiruḷhā. Nanu ca devatānaṃ cittavasena yojanasatikopi rukkho namitvā hatthaṃ āgacchati, kasmā tā abhiruḷhāti. Khiḍḍāpasuttāya. Abhiruyha pana madhurassarena gāyitvā pupphāni pātenti, tāni gahetvā itarā ekatovaṇṭikamālādivasena ganthenti. Atha rukkhaṃ abhiruḷhā upacchedakakammavasena ekappahāreneva kālaṃ katvā avīcimhi nibbattā mahādukkhaṃ anubhavanti.
Atha kāle gacchante devaputto "imāsaṃ neva saddo suyyati, na pupphāni pātenti, kahaṃ nukho gatā"ti āvajjento niraye nibbattabhāvaṃ disvā piyavatthukasokena ruppamāno cintesi "ettāvatā yathākammena gatā, mayhaṃ āyusaṅkhāro kittako"ti. So "sattame divase mayā avasesāhi pañcasatāhi saddhiṃ kālaṃ katvā tattheva nibbattitabban"ti disvā balavatarena sokena ruppi. So "imaṃ mayhaṃ sokaṃ sadevake loke aññatra tathāgatā nibbāpetuṃ samattho nāma natthī"ti cintetvā satthu santikaṃ gantvā niccaṃ utrastanti gāthamāha.