๔. นันทนสูตร

๔. นันทนสูตร

ว่าด้วยนันทนเทพบุตร

นันทนเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ด้วยคาถาว่า

ข้าแต่พระโคดม ผู้มีปัญญาดุจแผ่นดิน

ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์ถึงญาณทัสสนะ ๒-

อันไม่มีสิ่งใดขวางกั้นของพระผู้มีพระภาค

บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคล

ประเภทใดว่าเป็นผู้มีศีล

ประเภทใดว่าเป็นผู้มีปัญญา

บุคคลประเภทใดล่วงทุกข์ได้

เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลประเภทใด

@เชิงอรรถ :

@๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๘๓ หน้า ๘๘ ในเล่มนี้

@๒ ญาณทัสสนะ หมายถึงปัจจเวกขณญาณ ญาณหยั่งรู้ด้วยการพิจารณา ทบทวน คือสำรวจรู้มรรคผล

@กิเลสที่ละได้แล้ว กิเลสที่เหลืออยู่ และนิพพาน(เว้นพระอรหันต์ ไม่มีการพิจารณากิเลสที่ยังเหลืออยู่)

@(องฺ.ติก.อ. ๒/๑๐๔/๒๕๗)

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลใดมีศีล มีปัญญา อบรมตนดีแล้ว

มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ

ละความเศร้าโศกได้หมดสิ้น สิ้นอาสวะแล้ว

เหลือไว้แต่ร่างกายในชาติสุดท้าย

บัณฑิตทั้งหลายเรียกบุคคลประเภทนั้นว่า

เป็นผู้มีศีล เป็นผู้มีปัญญา

บุคคลประเภทนั้นล่วงทุกข์ได้แล้ว

เทวดาทั้งหลายบูชาบุคคลประเภทนั้น

นันทนสูตรที่ ๔ จบ