๒. ปุริสสูตร

อรรถกถาปุริสสูตรที่ ๒

พึงทราบวินิจฉัยในปุริสสูตรที่ ๒ ต่อไป :-

บทว่า อภิวาเทตฺวา ความว่า พระเจ้าปเสนทิโกศลทรงอภิวาทในสูตรนี้ ก็เพราะทรงถึงสรณะแล้วในสูตรก่อน.

บทว่า อชฺฌตฺตํ ได้แก่ ภายในตัวเอง. อธิบายว่า เกิดขึ้นในสันดานของตน.

บรรดาอกุศลมูล ๓ มีโลภะเป็นต้น โลภะมีลักษณะละโมบ โทสะมีลักษณะขัดเคือง โมหะมีลักษณะลุ่มหลง.

บทว่า หึสนฺติ ได้แก่ เบียดเบียน ทำให้เสียหาย ทำให้พินาศ.

บทว่า อตฺตสมฺภูตา แปลว่า เกิดแล้วในตน.

บทว่า ตจสารํว สมฺผลํ ความว่า ผลของตัวเองย่อมเบียน คือทำต้นไม้ที่มีเปลือกเป็นแก่น ไม่ว่าต้นไผ่หรือต้นอ้อให้พินาศฉันใด อกุศลมูลทั้งหลายก็เบียน คือทำให้พินาศฉันนั้น. จบอรรถกถาปุริสสูตรที่ ๒