๒. สมิทธิสูตร

อรรถกถาสมิทธิสูตรที่ ๒

พึงทราบวินิจฉัยในสมิทธิสูตรที่ ๒ ต่อไป :-

บทว่า ลาภา เม กต สุลทฺธํ วต เม ความว่า เป็นลาภของเรา เราได้ดีแล้ว เพราะเราได้พระศาสดา พระธรรม และเพื่อนพรหมจารีเห็นปานนั้น.

ได้ยินว่า ท่านสมิทธินั้น ภายหลังพิจารณามูลกัมมัฏฐานแล้ว ก็ยึดกัมมัฏฐานที่น่าเลื่อมใสไว้ก่อน ด้วยหมายจะยึดเอาพระอรหัตให้ได้ ระลึกคุณของพระพุทธเจ้า พระธรรมและพระสงฆ์ ให้เกิดความที่จิตเหมาะแล้ว นั่งทำจิตให้ร่าเริงยินดี ด้วยเหตุนั้น ท่านสมิทธินั้นจึงคิดอย่างนี้.

บทว่า อุปสงฺกมิ ความว่า มารคิดว่า พระภิกษุสมิทธินี้ก็เป็นเช่นเดียวกับภิกษุที่นั่งถือกัมมัฏฐานที่น่าเลื่อมใสตราบใด ยังถือเอาพระอรหัตไม่ได้ตราบนั้น จำเราจักทำอันตรายแก่เธอดังนี้ แล้วจึงเข้าไปหา.

บทว่า คจฺฉ ตฺวํ ความว่า พระศาสดาทรงตรวจดูทั่วชมพูทวีป ทรงพบว่า กัมมัฏฐานจักเป็นสัปปายะสำหรับภิกษุนั้น ในที่นั้นนั่นแล เพราะฉะนั้น จึงตรัสอย่างนี้.

บทว่า สติ ปญฺญา จ เม พุทฺธา ความว่า เรารู้สติและปัญญาของเรา.

บทว่า กามํ กรสฺสุ รูปานิ ได้แก่ ท่านจะทำรูปที่น่ากลัวแม้มากมาย.

บทว่า เนว มํ พฺยาธยิสฺสสิ ได้แก่ ท่านไม่ทำเราให้หวั่นไหวได้. จบอรรถกถาสมิทธิสูตรที่ ๒