๖. ชฏาสูตร

๖. ชฏาสูตร

ว่าด้วยชฏาพราหมณ์

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น ชฏาภารทวาชพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้สนทนา ปราศรัยพอเป็นที่บันเทิงใจ พอเป็นที่ระลึกถึงกันแล้ว นั่ง ณ ที่สมควรได้กราบทูล พระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

หมู่สัตว์ยุ่งทั้งภายใน ยุ่งทั้งภายนอก

ถูกความยุ่งพาให้นุงนังแล้ว ข้าแต่พระโคดม

เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์ว่า

ใครพึงแก้ความยุ่งนี้ได้

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

นรชนผู้มีปัญญาเห็นภัยในสังสารวัฏ

ดำรงอยู่ในศีลแล้ว เจริญจิตและปัญญา

มีความเพียร มีปัญญาเครื่องบริหาร

นั้นพึงแก้ความยุ่งนี้ได้

บุคคลเหล่าใดกำจัดราคะ โทสะ และอวิชชาได้แล้ว

บุคคลเหล่านั้น สิ้นอาสวะแล้ว เป็นพระอรหันต์

พวกเขาแก้ความยุ่งได้แล้ว

นามก็ดี รูปก็ดี ปฏิฆสัญญาก็ดี

รูปสัญญาก็ดี ดับไม่เหลือในที่ใด

ความยุ่งนั้นก็ย่อมขาดหายไปในที่นั้น ๑-

เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว ชฏาภารทวาชพราหมณ์ได้กราบทูลพระ ผู้มีพระภาคว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ชัดเจนไพเราะยิ่งนัก ฯลฯ”

อนึ่ง ท่านพระชฏาภารทวาชะได้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง ในบรรดาพระอรหันต์ ทั้งหลาย

ชฏาสูตรที่ ๖ จบ

๗. สุทธิกสูตร

ว่าด้วยสุทธิกภารทวาชพราหมณ์

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้งนั้น สุทธิกภารทวาชพราหมณ์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ได้สนทนาปราศรัยพอเป็นที่บันเทิงใจ พอเป็นที่ระลึกถึงกันแล้วนั่ง ณ ที่สมควร ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

พราหมณ์บางคนในโลกแม้เป็นผู้มีศีล

บำเพ็ญตบะอยู่ ก็ยังหมดจดไม่ได้

พราหมณ์ผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะเท่านั้น

จึงจะหมดจดได้

ส่วนหมู่สัตว์อื่นนอกจากนี้จะหมดจดไม่ได้เลย

@เชิงอรรถ :

@๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๒๓ หน้า ๒๖-๒๗ ในเล่มนี้