๑๓. ปากตินทริยสูตร

๑๓. ปากตินทริยสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้ไม่สำรวมอินทรีย์

สมัยหนึ่ง ภิกษุจำนวนมากอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล เป็นผู้ฟุ้งซ่าน ถือตัว โลเล ปากกล้า พูดจาพร่ำเพรื่อ หลงลืมสติ ไม่มีสัมปชัญญะ มีจิตไม่ตั้งมั่น มีจิตกวัดแกว่ง ไม่สำรวมอินทรีย์ ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราว ป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อภิกษุเหล่านั้น ประสงค์จะให้ภิกษุเหล่านั้นสลดใจ จึงเข้าไปหาภิกษุเหล่านั้นถึงที่อยู่ ได้กล่าวกับภิกษุเหล่านั้นด้วยคาถาว่า

@เชิงอรรถ :

@๑-๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๑๕ หน้า ๑๔ ในเล่มนี้

ในกาลก่อน พวกภิกษุสาวกของพระโคดม

เป็นอยู่เรียบง่าย ไม่มักมากการแสวงหาบิณฑบาต

ไม่มักมากแสวงหาที่นอนที่นั่ง

ท่านรู้ว่าสิ่งทั้งปวงในโลกเป็นของไม่เที่ยง

จึงกระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

ส่วนท่านเหล่านี้ทำตนเป็นคนเลี้ยงยาก

กินๆ แล้วก็นอน เหมือนคนที่โกงชาวบ้าน

หมกมุ่นอยู่ในเรือนของคนอื่น

ข้าพเจ้าทำอัญชลีต่อสงฆ์แล้ว

ขอพูดกับท่านบางพวกในที่นี้ว่า

พวกท่านถูกเขาทอดทิ้งแล้ว เป็นคนอนาถาเหมือนเปรต

ข้าพเจ้ากล่าวหมายเอาบุคคลพวกที่ประมาทอยู่

ส่วนท่านเหล่าใดไม่ประมาท

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมท่านเหล่านั้น ๑-

ลำดับนั้น ภิกษุเหล่านั้นถูกเทวดานั้นทำให้สลดใจ เกิดความสลดใจแล้ว

ปากตินทริยสูตรที่ ๑๓ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ ดูเทียบคาถาข้อ ๑๐๖ หน้า ๑๑๗ ในเล่มนี้