๑. สุวีรสูตร

๑๑. สักกสังยุต

๑. ปฐมวรรค

หมวดที่ ๑

๑. สุวีรสูตร

ว่าด้วยสุวีรเทพบุตร

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถ- บิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งเรียกภิกษุทั้งหลายมา ตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระดำรัสแล้ว พระผู้มีพระภาค จึงได้ตรัสเรื่องนี้ว่า

“ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว พวกอสูรได้รบกับพวกเทพ ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพรับสั่งเรียกสุวีรเทพบุตรมาตรัสว่า ‘สุวีระ พวกอสูรเหล่านี้กำลัง พากันมารบกับพวกเทพ ท่านจงไปป้องกันพวกอสูรไว้เถิด’ สุวีรเทพบุตรรับพระบัญชา ของท้าวสักกะจอมเทพแล้วก็เผลอลืมเสีย

แม้ครั้งที่ ๒ ท้าวสักกะจอมเทพก็รับสั่งเรียกสุวีรเทพบุตรมาตรัสว่า ‘สุวีระ พวกอสูรเหล่านั้นกำลังพากันมารบกับพวกเทพ ท่านจงไปป้องกันพวกอสูรไว้เถิด’

แม้ครั้งที่ ๒ สุวีรเทพบุตรรับพระบัญชาของท้าวสักกะจอมเทพแล้วก็เผลอลืมเสีย

แม้ครั้งที่ ๓ ท้าวสักกะจอมเทพก็รับสั่งเรียกสุวีรเทพบุตรมาตรัสว่า ‘สุวีระ พวกอสูรเหล่านั้นกำลังพากันมารบกับพวกเทพ ท่านจงไปป้องกันพวกอสูรไว้เถิด’

แม้ครั้งที่ ๓ สุวีรเทพบุตรรับพระบัญชาของท้าวสักกะจอมเทพแล้วก็เผลอลืมเสีย

ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพได้ตรัสกับสุวีรเทพบุตรด้วยคาถาว่า

บุคคลไม่ขยัน ไม่พยายาม

แต่ประสบความสุขได้ ณ ที่ใด

สุวีระ ท่านจงไป ณ ที่นั้น

และจงพาเราไปให้ถึงที่นั้นด้วยเถิด

สุวีรเทพบุตรกราบทูลว่า

บุคคลผู้เกียจคร้าน ไม่ขยัน

ทั้งยังไม่ใช้ใครๆ ให้ช่วยทำกิจทั้งหลาย

เขาพรั่งพร้อมด้วยกามทุกอย่าง ข้าแต่ท้าวสักกะ

ขอพระองค์จงตรัสบอกฐานะอันประเสริฐนั้น

แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

ท้าวสักกะตรัสตอบว่า

บุคคลผู้เกียจคร้าน ไม่ขยัน

ประสบความสุขที่สุดได้ ณ ที่ใด

สุวีระ ท่านจงไป ณ ที่นั้น

และจงพาเราไปให้ถึงที่นั้นด้วยเถิด

สุวีรเทพบุตรกราบทูลว่า

ข้าแต่ท้าวสักกะ ผู้ประเสริฐกว่าเทพ

ข้าพระองค์ทั้งหลายจะพึงได้ความสุขใด

โดยไม่ต้องทำการงาน ข้าแต่ท้าวสักกะ

ขอพระองค์จงตรัสบอกความสุขอันประเสริฐนั้น

ที่ไม่มีความเศร้าโศก ไม่มีความคับแค้นใจ

แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

ท้าวสักกะตรัสว่า

ถ้าความสุขจะมีได้โดยไม่ต้องทำการงาน

ไม่ว่าในที่ไหนๆ ใครๆ ก็ดำรงชีพอยู่ไม่ได้

เพราะนั่นเป็นทางแห่งนิพพาน

สุวีระ ท่านจงไป ณ ที่นั้น

และจงพาเราไปให้ถึงที่นั้นด้วยเถิด

ภิกษุทั้งหลาย ก็ท้าวสักกะจอมเทพนั้นอาศัยผลบุญของพระองค์เป็นอยู่ เสวย ราชสมบัติอันมีความเป็นใหญ่ยิ่งด้วยความเป็นใหญ่แห่งเทพชั้นดาวดึงส์ ยังมา พรรณนาคุณแห่งความเพียรคือความขยันได้ ข้อที่พวกเธอบวชในธรรมวินัยที่เรา กล่าวไว้ดีแล้วอย่างนี้ ขยันหมั่นเพียร พยายามเพื่อบรรลุมรรคผลที่ยังไม่บรรลุ เพื่อได้มรรคผลที่ยังไม่ได้ เพื่อทำให้แจ้งมรรคผลที่ยังไม่ได้ทำให้แจ้ง นี้จะพึงงดงาม ในธรรมวินัยนี้โดยแท้”

สุวีรสูตรที่ ๑ จบ