๒. สุสิมสูตร

๒. สุสิมสูตร

ว่าด้วยสุสิมเทพบุตร

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของ อนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาครับสั่งเรียกภิกษุ ทั้งหลายมาตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระดำรัสแล้ว

พระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัสเรื่องนี้ว่า

“ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว พวกอสูรได้รบกับพวกเทพ ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพรับสั่งเรียกสุสิมเทพบุตรมาตรัสว่า ‘สุสิมะ พวกอสูรเหล่านี้กำลัง พากันมารบกับพวกเทพ ท่านจงไปป้องกันพวกอสูรไว้เถิด’ สุสิมเทพบุตรรับพระบัญชา ของท้าวสักกะจอมเทพแล้วก็เผลอลืมเสีย

แม้ครั้งที่ ๒ ท้าวสักกะจอมเทพรับสั่งเรียกสุสิมเทพบุตรมาตรัส ฯลฯ แล้วก็ เผลอลืมเสีย

แม้ครั้งที่ ๓ ท้าวสักกะจอมเทพรับสั่งเรียกสุสิมเทพบุตรมาตรัสว่า ‘สุสิมะ พวกอสูรเหล่านี้กำลังพากันมารบกับพวกเทพ ท่านจงไปป้องกันพวกอสูรไว้เถิด’

แม้ครั้งที่ ๓ สุสิมเทพบุตรรับพระบัญชาของท้าวสักกะจอมเทพแล้วก็เผลอลืมเสีย

ลำดับนั้น ท้าวสักกะจอมเทพได้ตรัสกับสุสิมเทพบุตรด้วยคาถาว่า

บุคคลไม่ขยัน ไม่พยายาม

แต่ประสบความสุขได้ ณ ที่ใด

สุสิมะ ท่านจงไป ณ ที่นั้น

และจงพาเราไปให้ถึงที่นั้นด้วยเถิด

สุสิมเทพบุตรกราบทูลว่า

บุคคลผู้เกียจคร้าน ไม่ขยัน

ทั้งยังไม่ใช้ใครๆ ให้ช่วยทำกิจทั้งหลายอีกด้วย

เขาพรั่งพร้อมด้วยกามทุกอย่าง ข้าแต่ท้าวสักกะ

ขอพระองค์จงตรัสบอกฐานะอันประเสริฐนั้น

แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

ท้าวสักกะตรัสว่า

บุคคลผู้เกียจคร้าน ไม่ขยัน

ประสบความสุขที่สุดได้ ณ ที่ใด

สุสิมะ ท่านจงไป ณ ที่นั้น

และจงพาเราไปให้ถึงที่นั้นด้วยเถิด

สุสิมเทพบุตรกราบทูลว่า

ข้าแต่ท้าวสักกะ ผู้ประเสริฐกว่าเทพ

ข้าพระองค์ทั้งหลายจะพึงได้ความสุขใด

โดยไม่ต้องทำการงานเลย ข้าแต่ท้าวสักกะ

ขอพระองค์จงตรัสบอกความสุขอันประเสริฐนั้น

ที่ไม่มีความเศร้าโศก ไม่มีความคับแค้นใจ

แก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

ท้าวสักกะตรัสว่า

ถ้าความสุขจะมีได้โดยไม่ต้องทำการงาน

ไม่ว่าในที่ไหนๆ ใครๆ ก็ดำรงชีพอยู่ไม่ได้

เพราะนั่นเป็นทางแห่งนิพพาน

สุสิมะ ท่านจงไป ณ ที่นั้น

และจงพาเราไปให้ถึงที่นั้นด้วยเถิด

ภิกษุทั้งหลาย ก็ท้าวสักกะจอมเทพนั้นอาศัยผลบุญของพระองค์เป็นอยู่ เสวยราชสมบัติอันมีความเป็นใหญ่ยิ่งด้วยความเป็นใหญ่แห่งเทพชั้นดาวดึงส์ ยังมา พรรณนาคุณแห่งความเพียรคือความขยันได้ ข้อที่พวกเธอบวชในธรรมวินัยที่เรา กล่าวไว้ดีแล้วอย่างนี้ ขยันหมั่นเพียร พยายามเพื่อบรรลุมรรคผลที่ยังไม่บรรลุ เพื่อได้มรรคผลที่ยังไม่ได้ เพื่อทำให้แจ้งมรรคผลที่ยังไม่ได้ทำให้แจ้ง นี้จะพึงงดงาม ในธรรมวินัยนี้โดยแท้”

สุสิมสูตรที่ ๒ จบ