๓. มิตตสูตร
เล่มที่ ๑๕ · ข้อ ๑๖๒ · บรรทัด ๑๐๙๕
คัดจากอรรถกถาบาลี อักษรไทย ตัวบทจาก 84000.org
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
๓. มิตฺตสุตฺตวณฺณนา
[๕๓]
ตติเย สตฺโถติ สทฺธิจโร ๒- ชงฺฆสตฺโถ สกฏสตฺโถ วา. มิตฺตนฺติ โรเค อุปฺปนฺเน ปาฏงฺกิยา วา อญฺเญน วา ยาเนน หริตฺวา เขมนฺตํ สมฺปาปเนน มิตฺตํ. สเก ฆเรติ อตฺตโน เคเห. ตถารูเป โรเค ชาเต ปุตฺตภริยาทโย ชิคุจฺฉนฺติ, มาตา ปน อสุจึปิ จนฺทนํ วิย มญฺญติ. ตสฺมา สา สเก ฆเร มิตฺตํ. สหาโย อตฺถชาตสฺสาติ อุปฺปนฺนกิจฺจสฺส โย ตํ กิจฺจํ วหติ นิตฺถรติ, โส กิจฺเจสุ สห อยนภาเวน สหาโย มิตฺตํ, สุราปานาทิสหายา ปน น มิตฺตา. สมฺปรายิกนฺติ สมฺปรายหิตนฺติ. ๓- ตติยํ.
ที่มา: อรรถกถาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๑๑ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด