๓. มาฆสูตร

๓. มาฆสูตร

ว่าด้วยมาฆเทพบุตร

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ครั้นเมื่อราตรีผ่านไป มาฆเทพบุตรมีวรรณะงดงามยิ่งนัก เปล่งรัศมีให้สว่าง ทั่วพระเชตวัน เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วยืนอยู่ ณ ที่ สมควร ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่า

บุคคลฆ่าอะไรได้จึงอยู่เป็นสุข

ฆ่าอะไรได้จึงไม่เศร้าโศก ข้าแต่พระโคดม

พระองค์ทรงพอพระทัยการฆ่าธรรมอย่างหนึ่ง คืออะไร

@เชิงอรรถ :

@๑ การบรรลุธรรมที่เป็นหัวใจ ในที่นี้หมายถึงพระอรหัต (สํ.ส.อ. ๑/๘๓/๑๐๐)

@๒ โลก ในที่นี้หมายถึงสังขารโลก (สํ.ส.อ. ๑/๘๓/๑๐๐)

@๓ ดูเทียบคาถาข้อ ๙๔ หน้า ๑๐๑ ในเล่มนี้

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลฆ่าความโกรธได้จึงอยู่เป็นสุข

ฆ่าความโกรธได้จึงไม่เศร้าโศก ท้าววัตรภู ๑-

พระอริยะทั้งหลายสรรเสริญการฆ่าความโกรธ

ซึ่งมีรากเป็นพิษ มียอดหวาน

เพราะบุคคลฆ่าความโกรธนั้นได้แล้ว จึงไม่เศร้าโศก

มาฆสูตรที่ ๓ จบ

๔. มาคธสูตร

ว่าด้วยมาคธเทพบุตร

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

มาคธเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วย คาถาว่า

โลกรุ่งเรืองเพราะแสงสว่างเหล่าใด

แสงสว่างเหล่านั้นมีอยู่เท่าไรในโลก

พวกข้าพระองค์มาเพื่อทูลถามพระผู้มีพระภาค

ว่าจะรู้แสงสว่างนั้นได้อย่างไร ๒-

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ในโลกมีแสงสว่างอยู่ ๔ อย่าง

อย่างที่ ๕ ไม่มีในโลกนี้ คือ

(๑) ดวงอาทิตย์ส่องสว่างในกลางวัน

(๒) ดวงจันทร์ส่องสว่างในกลางคืน

(๓) ไฟส่องสว่างทั้งกลางวันและกลางคืนทุกหนทุกแห่ง

(๔) พระสัมมาสัมพุทธเจ้าประเสริฐกว่าแสงสว่างทั้งหลาย

แสงสว่างนี้เป็นแสงสว่างอย่างยอดเยี่ยม ๓-

มาคธสูตรที่ ๔ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ ท้าววัตรภู ในที่นี้หมายถึงท้าวสักกะ (สํ.ส.อ. ๑/๘๔/๑๐๐)

@๒ ดูเทียบคาถาข้อ ๒๖ หน้า ๓๐ ในเล่มนี้

@๓ ดูเทียบคาถาข้อ ๒๖ หน้า ๓๐ ในเล่มนี้