๑๐. ภิกฺขุสํยุตฺต

๑. โกลิตสุตฺตวณฺณนา

[๒๓๕] ภิกฺขุสํยุตฺตสฺส ปฐเม อาวุโสติ สาวกานํ อาลาโป. พุทฺธา หิ ภควนฺโต สาวเก อาลปนฺตา "ภิกฺขเว"ติ อาลปนฺติ, สาวกา ปน "พุทฺเธหิ สทิสา มา โหมา"ติ "อาวุโส"ติ ปฐมํ วตฺวา ปจฺฉา "ภิกฺขเว"ติ ภณนฺติ. พุทฺเธหิ จ อาลปิเต ภิกฺขุสํโฆ "ภนฺเต"ติ ปฏิวจนํ เทติ, สาวเกหิ "อาวุโส"ติ.

อยํ วุจฺจตีติ ยสฺมา ทุติยชฺฌาเน วิตกฺกวิจารา นิรุชฺฌนฺติ, เยสํ นิโรธา สทฺทายตนํ อปฺปวตฺตึ คจฺฉติ, ตสฺมา ยเทตํ ทุติยชฺฌานํ นาม, อยํ วุจฺจติ "อริยานํ ตุณฺหีภาโว"ติ อยเมตฺถ โยชนา. "ธมฺมี วา กถา อริโย วา ตุณฺหีภาโว"ติ เอตฺถ ปน กมฺมฏฺฐานมนสิกาโรปิ ปฐมชฺฌานาทีนิปิ อริโย ตุณฺหีภาโวเตฺวว สงฺขฺยํ คตานิ.